หลังจากวันที่เจ้าหญิงตอบตกลง เจ้าหญิงรู้สึกไม่มั่นใจ

..เพราะว่าเจ้าชายกำลังจะเดินทางไปสู่ที่ที่ไกลแสนไกลเพื่อไล่ตามความฝัน เจ้าหญิงไม่รู้ว่าเมื่อเจ้าชายกลับมาจะเป็นเหมือนเดิมหรือไม่

แต่อย่างไรก็ตามเจ้าหญิงรักเจ้าชายมาก และพยายามเชื่อว่าเจ้าชายจะรักเจ้าหญิงเหมือนเดิมเมื่อเจ้าชายกลับมา

ฝ่ายเจ้าชายนั้น รักเจ้าหญิงมากๆ รู้สึกดีใจที่เจ้าหญิงตอบตกลง เจ้าชายคิดว่า เขาจะไม่เปลี่ยนไป

ก่อนเดินทางสองสามวัน เจ้าชายกับเจ้าหญิงไปเดินเล่นด้วยกันที่สวนสวยแห่งอาณาจักร ที่สวนนั้น เจ้าชายและเจ้าหญิงต่างเปิดเผยความรู้สึกที่มีให้กันตั้งแต่แรกพบคำสัญญาที่จะมีกันและไม่เปลี่ยนไปก็ให้กัน ณ วันนั้นนั่นเอง

เจ้าหญิงร้องไห้

เป็นเรื่องธรรมดา ที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะร้องไห้ เมื่อคนรักกำลังจะเดินทางไปที่ไกลแสนไกล แม้เจ้าหญิงจะไว้ใจเจ้าชายขนาดไหนก็มิอาจกลั้นน้ำตาแห่งความเป็นห่วงและความคิดถึงได้อยู่ดี

เจ้าชายร้องไห้

ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยร้องไห้มานานเกือบสิบปี ร้องไห้ให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เขารักหมดหัวใจ ผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจ

ถึงวันเดินทาง

เจ้าหญิงไม่ไปส่งเจ้าชาย เนื่องจากพระราชาทอมมี่ พระราชบิดาของเจ้าหญิงยังไม่ทราบเรื่องของเจ้าชายกับเจ้าหญิง แต่เจ้าหญิงให้หมาบ๊อบบี้แก่เจ้าชาย ให้เป็นเพื่อนและเป็นตัวแทนของเจ้าหญิงเมื่อเวลาเจ้าชายเหงาและคิดถึงเจ้าหญิง

เจ้าชายเดินทาง

เจ้าชายรู้สึกว่าท้องฟ้าวันนั้นดูแสนเศร้าศร้อย ฝนที่ตกวันนั้นเหมือนกับตกให้กับการจากลาของเจ้าชายและเจ้าหญิง ที่อีกนานกว่าจะได้พบกัน เจ้าชายจำคำพูดของเจ้าหญิงได้ดี
"เจ้าชายมองท้องฟ้าที่นั่น รู้ไว้นะว่าหม่อมฉันก็กำลังมองท้องฟ้าผืนเดียวกันนี้อยู่เหมือนกัน"

ที่ดินแดนแห่งเมฆสีขาวและฝูงแกะ
เจ้าชายมองท้องฟ้าอยู่ทุกวัน คิดว่าเจ้าหญิงก็กำลังมองท้องฟ้านี้อยู่เหมือนกัน
"ทำไมหนอ เจ้าหญิงนั้นเป็นใคร ทำไมข้าจึงรักเจ้าหญิงได้ถึงเพียงนี้นะ" เจ้าชายรำพึง
ที่นั่น หนึ่งเดือนผ่านไป เจ้าชายก็ยังร้องไห้กับตัวเองอยู่แทบทุกวัน เขาคิดถึงเจ้าหญิง คิดถึงความรู้สึกอบอุ่นที่เจ้าหญิงมอบให้ ความอบอุ่นที่เขาไม่อยากจากมา

เจ้าชายติดต่อกับเจ้าหญิงด้วยจดหมาย นกพิราบสื่อสารใช้งานได้ดี จากเนื้อความในจดหมาย เจ้าชายรู้ว่าเจ้าหญิงก็คิดถึงเจ้าชายไม่แพ้กัน

ขณะที่น้ำตาแห่งความคิดถึงหลั่งออกมาทุกวัน เจ้าชายก็ต้องต่อสู้กับอะไรอย่างอื่นด้วย เจ้าชายต้องต่อสู้กับความมั่นใจในตัวเจ้าชายเอง สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมเจ้าชายให้เป็นอีกคนหนึ่ง ที่มีความคิดเป็นตัวของตัวเอง จนเมื่อเขามองย้อนกลับมา เขาเองยังตกใจ

ฝ่ายเจ้าหญิงนั้นเล่า เจ้าหญิงเองก็ลำบากใจไม่แพ้กัน เจ้าหญิงต้องย้ายสถาบัน เจ้าหญิงอยากย้ายไปอยู่กับเจ้าชาย รอเจ้าชายเมื่อกลับมาแล้วจะได้อยู่ที่เดียวกัน

เจ้าชายรู้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าของเจ้าหญิง เขาอธิษฐานกับดาวตก "ขอให้เจ้าหญิงสำเร็จตามใจเจ้าหญิงหวัง"

เจ้าหญิงทำให้เขาสมหวัง แต่พระราชาทอมมี่เห็นว่าไม่สมควรที่เจ้าหญิงจะเข้าสถาบันแห่งนั้น พระราชาย้ายให้เจ้าหญิงไปที่อื่น
เจ้าชายรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ แต่ก็คิดว่า ไม่เป็นไร อย่างไรเราก็มีกันและกันอยู่ดี

เจ้าชายเห็นบุคคลสำคัญผู้หนึ่งเดินทางมาเยือนดินแดนแห่งเมฆสีขาวและฝูงแกะ
เขาผู้นี้คือ ประธานสภาสูงแห่งอาณาจักรที่เขาจากมา

เพื่อเป็นการไม่ให้งง จะแจกแจงผังการปกครองของอาณาจักรเจ้าชาย

เจ้าเหนือหัว อยู่เหนือราษฎรทั้งปวง ปกครองอาณาจักรทั้งอาณาจักร
สภาสูง เป็นสภาแห่งอาณาจักร มีอำนาจการปกครองส่วนกลาง
สภากลาง รองจากสภาสูง มีอำนาจการปกครองส่วนภูมิภาค
สภาล่าง อำนาจน้อยที่สุด ปกครองอาณาจักรส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบ ขึ้นกับระดับการปกครองอื่นๆที่สูงขึ้นไป เช่น อาณาจักรของพระราชาทอมมี่ เป็นต้น

การเดินทางมาของประธานสภาสูงในครั้งนี้เป็นที่น่าจับตามองของราษฎรแห่งดินแดนแห่งเมฆสีขาวและฝูงแกะ เนื่องจาก ประธานสภาสุงผู้นี้ก่อนเดินทางมา มีข่าวในเรื่องของการจะซื้อกิจการทีมกีฬามาจากอาณาจักรสิงโตคำราม

เจ้าชายไม่ชอบผู้นำของเขาผู้นี้ เจ้าชายคิดว่า จุดประสงค์ในการซื้อทีมกีฬาของเขามาจากความต้องการหันเหความสนใจของราษฎรในอาณาจักรให้ไปจากการฉ้อราษฎร์บังหลวงของเขาเอง

ประเด็นนี้เป็นสิ่งน่าสนใจ หากแต่เจ้าชายไม่เคยพูดเรื่องการเมืองกับเจ้าหญิง เนื่องจากกลัวว่าจะผิดใจกัน

ความสนใจทางการเมืองของเจ้าชายคลายลงเมื่อคบกับเจ้าหญิง เจ้าชายรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เขาชอบ หากแต่เขาต้องการปกปิดเรื่องเหล่านี้จากเจ้าหญิงแสนน่ารักที่ดูไม่เข้าใจการเมืองเอาซะเลย

ประธานสภาสูงกลับไป แต่เจ้าชายยังไม่กลับ และเรื่องราวของเขากับเจ้าหญิงยังจะมีต่อไป

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..

เจ้าชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ในพระราชวังอันงดงามริมทะเลสาบ

เจ้าชายคนนี้มีเพื่อนเป็นลิงไม่มีหาง เจ้าลิงชอบคอยสั่งสอนเจ้าชายอยู่เรื่อย และส่วนใหญ่เจ้าชายก็ทำตามเพราะว่าเจ้าลิงตัวนี้กับเจ้าชายเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เล็กเจ้าชายชอบเล่นกีต้าร์ วันหนึ่งเจ้าชายนั่งเล่นกีต้าร์และเปรยขึ้นกับตัวเองว่า "นี่เราเองควรจะหาคู่ครองได้แล้ว อยู่อย่างนี้รู้สึกเหงาจริงๆ" แต่ด้วยความขี้เกียจ เวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนกระทั่ง..

เจ้าลิงไม่มีหาง มีปัญหากับกีต้าร์ที่มันเพิ่งหัดเล่น "เจ้าชาย ปรับสายกีต้าร์ให้หน่อยสิ เสียงมันเพี้ยนอยู่เรื่อยเลย" เจ้าชายจึงเดินทางไปหาลิงไม่มีหางที่บ้านเพื่อปรับสายกีต้าร์ให้(แสดงว่าเจ้าชายกับลิงไม่มีหางไม่ได้อยู่ด้วยกัน) จนเมื่อปรับสายกีต้าร์เสร็จแล้ว เจ้าชายออกมาจากบ้านลิงไม่มีหางและเห็นหญิงรูปงามนางหนึ่งเดินผ่านหน้าไป ลิงไม่มีหางสังเกตที่เจ้าชายชะงักไป จึงเอ่ยขึ้นว่า "ชอบเรอะ" เจ้าชายก็ตอบว่า "ใช่ ข้าชอบ" แต่ด้วยความขี้อาย เจ้าชายจึงได้แต่มอง

เจ้าชายมีนิสัยที่แปลกประหลาดอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือ เจ้าชายชอบหยีตาเพราะเจ้าชายสายตาสั้น ทำให้เจ้าชายดูเหมือนกำลังเก๊กอยู่ แต่ความจริงเจ้าชายไม่ได้ตั้งใจเก๊กนะ(เจ้าชายแอบมากระซิบบอก) ดังนั้นเมื่อเจ้าชายพบกับหญิงงามนางนั้นอีกในละแวกบ้านของเจ้าลิงไม่มีหาง เจ้าชายจึงทำนิสัยอันแปลกประหลาดนั้นอีก หญิงงามมองแล้วก็คิดว่า "เจ้านี้จะขี้เก๊กไปถึงไหน" อันที่จริงแล้วเจ้าชายเพียงแต่อยากเห็นหน้าของหญิงงาม ก็ทำตาธรรมดามันมองไม่เห็นนี่นา :(

เจ้าชายออกจะทำอะไรไม่เป็น ดังนั้นเจ้าลิงไม่มีหางจึงเป็นฝ่ายช่วยเหลือเจ้าชายตลอด
วันหนึ่งเจ้าลิงไม่มีหางกลับมาพร้อมกับข้อมูลหญิงงาม
"เจ้าชายๆ ข้าหาข้อมูลหญิงงามนางนั้นได้แล้ว นางเป็นเจ้าหญิงของอีกเมืองหนึ่ง แต่เมืองของนางนั้น หากเดินทางไปต้องผ่านบ้านข้าตลอด และเจ้าหญิงส่วนมากจะเดินทางโดยม้าของเธอเอง"
เจ้าชายได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ
"งั้นข้าก็มารอเจ้าหญิงที่บ้านเจ้าได้ตลอดสินะ"
ลิงส่ายหน้าและตอบว่า
"ไม่ได้นะเจ้าชาย พระราชาทอมมี่บิดาของเจ้าหญิงหวงลูกสาวมาก อาจเป็นการไม่ดีที่เจ้าชายจะมารอ"
เจ้าชายจึงถามลิงว่า
"เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไรดี"
ลิงจึงตอบว่า
"แล้วข้าจะคิดมาให้"

ในที่สุดเจ้าลิงก็มาพร้อมกับแผนการ
"เจ้าชายๆ ข้าคิดแผนการออกแล้ว"
เจ้าชายดีใจมาก แต่เก็บอาการไว้ในใจ
"งั้นเรอะ"
ลิงไม่สนใจ พูดต่อไปว่า
"เราจะต้องนำจดหมายไปเหน็บไว้ที่ม้าของพระนาง"
ว่าแล้วเจ้าลิงก็ลงมือเขียนจดหมายทันที
เจ้าชายนั้นทำเป็นไม่สนใจ แต่ความจริงแล้วขอบคุณลิงมากๆอยู่ในใจ

ในที่สุดวันรุ่งขึ้นเจ้าชายก็ไปที่บ้านลิงอีกครั้ง คราวนี้ลิงนั่งหน้ายิ้มแป้นรอเจ้าชายอยู่ แล้วบอกว่า เจ้าหญิงอ่านจดหมายแล้วนะเจ้าชาย เจ้าชายจึงเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้าคือเจ้าหญิงกับเพื่อนของเธอกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หลังจากนั้นก็นำจดหมายตอบมาให้เจ้าลิง
"เห็นมั้ย ได้ผล"
เจ้าลิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

วันเวลาผ่านไป เจ้าชายได้คุยกับเจ้าหญิงบ้างตามเวลาและโอกาส ในตอนแรกๆเจ้าหญิงไม่ชอบเจ้าชายเอาซะเลย เจ้าหญิงบอกว่า "คนอะไรพูดดีๆด้วยพูดตอบกลับมาไม่ดีเลย" ก็เจ้าชายขี้อายนี่นา เจ้าหญิงไม่เข้าใจเอาซะเลย

หลังจากนั้นเจ้าหญิงกับเจ้าชายก็คุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทัศนคติของเจ้าหญิงที่มีต่อเจ้าชายก็ดีขึ้นบ้าง บางทีเจ้าชายก็รีบไปสถานศึกษาของตนเร็วตอนเช้าเผื่อว่าจะได้เจอเจ้าหญิงบ้างเจ้าหญิงและเจ้าชายได้ออกไปเที่ยวกันครั้งนึง โดยมีสหายของเจ้าหญิงและเจ้าชายเดินทางไปด้วย คือ หญิงสาวหน้าบาน ชายหนุ่มเบี่ยงเบน และเจ้าลิงไม่มีหาง ในวันนั้น เจ้าหญิงออกเงินค่าถ่ายรูปให้เจ้าชาย แถมยังค่าอาหารอีกด้วย ค่าถ่ายรูปนั้นแพงมาก เนื่องจากเป็นสิ่งที่เพิ่งประดิษฐ์คิดค้นกันมา แต่เจ้าชายไม่รู้เพราะเชย ไม่เคยถ่ายรูปเลยสักครั้ง จึงเชื่อที่หญิงหน้าบานบอกว่าแค่ 150เหรียญ เจ้าชายก็ออกไป 150เหรียญ โดยหารู้ไม่ว่า เจ้าหญิงควักเนื้อจ่ายไป 2000เหรียญ

วันหนึ่ง เจ้าชายคิดเปลี่ยนสถานศึกษา ทั้งๆที่สถานศึกษานี้หากเข้าแล้ว อาจจะไม่ได้เจอเจ้าหญิงอีกเลย แต่เนื่องจากมันเป็นความใฝ่ฝันของเจ้าชาย เจ้าหญิงก็มาอวยพรให้ในเช้าวันสอบ แต่เจ้าชายไม่ได้เตรียมตัวมาสอบเลย จึงล้มเหลวไม่เป็นท่า หากแต่เจ้าชายคิดว่านี่จะทำให้เขาได้พบกับเจ้าหญิงต่อไป

เวลาของเจ้าหญิงและเจ้าชายช่างผ่านไปเร็วนัก จนกระทั่งวันหนึ่ง ตัวโกง เพื่อนของเจ้าชายได้รู้จักเจ้าหญิง ตัวโกงเริ่มใช้เล่ห์เหลี่ยมที่จะทำให้เจ้าหญิงไม่ชอบเจ้าชาย ตัวเองจะได้แทรกกลาง ตัวโกงไปบอกเจ้าหญิงว่า เจ้าชายนี่มันเชื่อไม่ได้ ปากมันบอกว่าชอบเจ้าหญิงแต่ว่าที่มันเงียบหายไปเนี่ย ความจริงแล้วมันไปอี๋อ๋อกับคู่ของหม่อมฉันพะยะค่ะ
เจ้าหญิงได้ฟังดังนั้นก็เลือดขึ้นหน้า พาลโกรธผู้ชายทั้งโลกว่า มันจะมีความจริงใจหน่อยไม่ได้หรือไง เจ้าหญิงจึงเดินทางไปหาเจ้าชาย แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของเจ้าชายว่าหายไปเพราะว่า ต้องให้หมอหลวงรักษาอาการลำไส้อักเสบ เจ้าหญิงจึงหายโกรธทันที จากนั้นเจ้าหญิงก็ไม่คุยกับตัวโกงอีก

เวลาผ่านไป ลิงไม่มีหางก็ย้ายสถาบันไป และหญิงหน้าบานก็ไปหาคู่ของนาง เหลือแต่เจ้าหญิงและเจ้าชาย ที่ชอบบังเอิญมาเจอกันทุกที เจ้าหญิงกับเจ้าชายก็มีความรู้สึกดีๆให้กันจนมันพัฒนากลายเป็นความรัก

วันหนึ่งเจ้าชายนัดเจอกับเจ้าหญิงที่ร้านอาหาร
เจ้าหญิงพาเพื่อนมาด้วย เจ้าหญิงจึงสั่งให้เพื่อนหลบไปก่อน
เจ้าชายไปนั่งคุยกับเจ้าหญิงสองคน
"หม่อมฉันชอบเจ้าหญิงนะ เจ้าหญิงชอบหม่อมฉันไหม?" เป็นคำถามจากปากเจ้าชาย
เจ้าหญิงตอบว่า "อ่าฮะ"
เจ้าชายจึงถามต่อว่า "งั้นเจ้าหญิงจะคบกับหม่อมฉันได้หรือไม่?"
เจ้าหญิงเห็นเจ้าชายหน้าแดงก่ำ จึงแกล้งโดยการบอกไปว่า
"ไว้บอก"
เจ้าชายรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก เพราะว่าเจ้าหญิงจะส่งพิราบมาตอน 3 ทุ่มที่เป็นเวลาคุยกันเวลาเดิม

สามทุ่ม
เจ้าหญิงถามอีกครั้งให้เจ้าชายเขินเล่นๆว่า เมื่อเย็นถามว่าอะไรนะ
เจ้าชายก็ได้กล่าวประโยคนั้นไปอีกรอบด้วยความตื่นเต้น
เจ้าหญิงบอกว่า โอเค
เจ้าชาย "มันหมายความว่าอะไรน่ะ โอเค?"
เจ้าหญิงจึงตอบว่า "ก็ตกลงไง"

เจ้าชายยิ้มกว้าง
ในที่สุดก็สำเร็จ เจ้าหญิงกับเจ้าชายคบกันแล้ว

เรื่องยังไม่จบ นี่เพิ่งแค่เริ่มต้น

ในที่สุดก็บรรลุนิติภาวะแล้ว วันนี้ก็อัพเดตบล๊อกที่ร้านเน็ตเช่นเดิม

แฮปปี้ แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ทูมี ;)

นัดกินข้าวกับเพื่อนเก่าและแฟนของผมเอง วันนี้ความสุขมากๆเลย